بیش از یک دهه از تعطیلی دریاچه مصنوعی شهربازی کرمانشاه میگذرد؛ مکانی که روزگاری نه تنها یکی از معدود فضاهای ورزشی آبی استان بود، بلکه محل پرورش استعدادهای بیشماری در رشته قایقرانی محسوب میشد. با این حال، در این سالها هیچ اقدام مؤثری از سوی شهرداری برای احیای این ظرفیت حیاتی انجام نشده است. این در حالی است که هیئت قایقرانی استان بارها و بارها پیشنهادهای عملی خود را ارائه داده و حتی اعلام آمادگی کرده تا هزینههای اولیه و تجهیزات لازم را تأمین کند، اما این درخواستها یا شنیده نمیشود یا به بهانههای مختلف به تعویق میافتد. شهرداری کرمانشاه با ناتوانی و بیکفایتی مفرط، این فرصت ارزشمند را که میتوانست به توسعه ورزشهای آبی و نشاط اجتماعی شهر کمک کند، به حال خود رها کرده است.
این بیتوجهی تنها از سوی شهرداری نیست؛ استانداری کرمانشاه به عنوان نهاد بالادستی نیز علیرغم هشدارهای مکرر مسئولان هیئت قایقرانی و رسانههای دلسوز، هیچ اقدام عملی و مؤثری در جهت حل این مشکل انجام نداده است. وضعیتی که اگر به همین شکل ادامه یابد، منجر به از بین رفتن کامل رشته قایقرانی در کرمانشاه خواهد شد؛ رشتهای که سالها برای استان افتخارآفرینی کرده و به یکی از قطبهای قایقرانی کشور تبدیل شده است.
نوید امیری، دبیر هیئت قایقرانی استان کرمانشاه و یکی از چهرههای شناختهشده ورزش آبی استان، در گفتگو با جام ورزش پیرامون مشکلات پیش روی قایقرانی استان به بیپردهترین شکل ممکن از بیتوجهی مداوم شهرداری به سرنوشت دریاچه مصنوعی شهربازی گلایه کرد.
وی با اشاره به تلاشهای بیوقفه هیئت قایقرانی، میگوید: بارها آمادگی خود را برای تأمین هزینههای آمادهسازی، تجهیز و اجرای فاز اول پروژه اعلام کردهایم، اما هیچ گوش شنوایی در شهرداری وجود ندارد. در حالی که شهرداری با تجهیزات و امکانات موجود میتواند به راحتی زیرسازی و آبگیری اولیه را آغاز کند، اما این مطالبه روشن و به حق ورزشکاران و مردم استان را پشت درهای بسته رها کرده است.
شهرداریها طبق قانون وظیفه دارند فضاهای ورزشی، تفریحی و رفاهی را در شهرها تأمین و توسعه دهند. در کرمانشاه که به رغم ظرفیتهای بالقوه از کمبود مکانهای ورزشی و تفریحی رنج میبرد، این مسئولیت بیش از پیش اهمیت پیدا میکند. با این حال، شهرداری کرمانشاه که سالانه میلیاردها تومان درآمد پایدار و ناپایدار از محل عوارض، جرایم، پروانههای ساخت و سایر منابع مالی دریافت میکند، نه تنها در ارائه کوچکترین خدمات ورزشی و رفاهی به شهروندان ناتوان مانده، بلکه زیرساختهای موجود را نیز به حال خود رها کرده است. دریاچه شهربازی که روزگاری محل تمرین و پرورش استعدادهای قایقرانی بود، اکنون خشکیده و همانند سایر بخشهای شهربازی، به مکانی مخروبه و جولانگاه معتادان تبدیل شده است.
شهرداری کرمانشاه امروز به نهادی فشل، بیانگیزه و بدون برنامه تبدیل شده است؛ نهادی که نه توان مدیریت شهری دارد، نه برنامهای برای توسعه پایدار، و نه اولویتی برای سلامت و نشاط اجتماعی شهروندان قائل است. در این میان، شورای شهر کرمانشاه نیز با بیعملی و عدم نظارت مؤثر بر عملکرد شهرداری، سهم قابل توجهی در این ناکارآمدی دارد. وقتی شهرداری توان جذب سرمایهگذار، اجرای پروژههای مشارکتی و حتی فعالسازی یک فضای موجود را ندارد، این شورا باید پاسخ دهد که چرا این سطح از ناتوانی را تحمل کرده و در برابر آن سکوت اختیار کرده است. البته انتظاری بیش از این از شورایی که خود در مدیریت اعضای خود دچار مشکل است نمیتوان داشت.
در سالهای اخیر، پروژههای متعددی از جمله تلهکابین، پارک آبی، شهربازی جدید و مجتمعهای تفریحی مختلف در دستور کار شهرداری قرار داشتهاند، اما هیچکدام به سرانجام نرسیدهاند. نوید امیری این ناکامیها را ناشی از ضعف مدیریت، نبود برنامهریزی دقیق و ناتوانی در جلب اعتماد سرمایهگذاران میداند و میگوید: سرمایهگذارانی که در استانهای همجوار صف میکشند، در کرمانشاه با فرار روبرو هستند؛ چراکه میدانند سیستم مدیریتی شهر قدرت اجرا و حمایت ندارد.
او به نمونهای از سرمایهگذاری یک هزار میلیارد تومانی در پروژههای تفریحی مانند شهربازی کرمانشاه اشاره میکند که به دلیل بیتوجهی و برخوردهای غیرحرفهای مسئولان از استان فراری داده شده است.
این مشکلات در حوزه ورزش قایقرانی به شکل شدیدتری بروز کرده است. امیری میگوید: قایقرانی کرمانشاه در حال حاضر هیچ مکان مشخص و دائمی برای تمرین ندارد. سراب نیلوفر خشکیده، سراب یاوری در معرض نابودی است و سدهای استان به دلیل فاصله زیاد قابل استفاده نیستند. در چنین شرایطی، دریاچه شهربازی که در قلب شهر واقع شده، میتوانست به عنوان گزینهای ایدهآل و ارزانقیمت برای تمرین و فعالیت تیمهای قایقرانی عمل کند، اما به دلایل مختلف، این ظرفیت مهم نیز رها شده و خاک میخورد.
دبیر هیئت قایقرانی اشاره میکند که حتی پیشنهادهایی مانند پمپاژ آب از رودخانههای مجاور یا طراحی سازههای بادی برای ذخیره آب ارائه شدهاند، اما این پیشنهادها یا شنیده نشده یا به دلیل فرسایش اداری، تغییر مدیران و بیتوجهی به مرحله اجرا نرسیدهاند.
وی با تأسف میگوید: یک سال و نیم طول کشید تا تنها یک نامه ساده در دستگاه آب منطقهای پیگیری شود، اما با تغییر مدیر همه چیز از ابتدا آغاز شد. این فرسایش اداری را میتوان مهمترین مانع توسعه کرمانشاه در حوزههای مختلف از جمله ورزش و تفریح دانست.
با وجود همه این ناکارآمدیها و کمکاریها، تنها مرجعی که میتواند به داد وضعیت بحرانی ورزش قایقرانی کرمانشاه برسد، استانداری استان است. نوید امیری معتقد است استاندار باید به عنوان بالاترین مقام اجرایی استان دستور ویژهای برای تعیین تکلیف فوری وضعیت دریاچه شهربازی و اجرای فاز اول پروژه احیای قایقرانی صادر کند. او هشدار میدهد که تعلل بیشتر در این زمینه، به معنای پایان رسمی رشته قایقرانی در استان خواهد بود؛ رشتهای که روزگاری افتخارآفرین و پرچمدار در سطح کشور بود و امروز نیز بیش از ۲۰ تا ۲۵ درصد ورزشکاران تیم ملی قایقرانی کشور را قایقرانان کرمانشاهی تشکیل میدهند. این نشاندهنده توانمندی و پتانسیل فوقالعاده این دیار در عرصه قایقرانی است که متأسفانه با نبود زیرساختها و حمایتهای لازم رو به افول است.
مشکلات قایقرانی کرمانشاه تنها محدود به یک هیئت یا چند ورزشکار نیست؛ بلکه نمادی است از وضعیت کلی مدیریت شهری و ضعف ساختاری در کلانشهری که فاقد شهربازی فعال، تلهکابین، زیرساخت ورزشی قابل قبول و برنامهای منسجم برای نشاط اجتماعی است. اگر استانداری و مسئولین استان هرچه زودتر وارد عمل نشوند، فرصت احیای این ظرفیت مهم از بین خواهد رفت و نسل جدید ورزشکاران با امکانات کم و امید ناچیز از میدان رقابت کنار خواهند رفت.
با وجود همه این مشکلات، هیئت قایقرانی کرمانشاه بیکار ننشسته است. سال گذشته با همکاری شرکت توسعه گردشگری و تلاشهای ، توانست سراب نیلوفر را در اختیار ورزشکاران قرار دهد، اما متأسفانه حتی این منابع آبی نیز خشکیده و تلاشها برای استفاده از سایر ظرفیتها به دلیل مخاطرات ایمنی و خطرات جانی برای کودکان و نوجوانان بینتیجه مانده است.
همچنین باید به تلاشهای مستمر افرادی همچون آقای حشمتیان رییس هیات قایقرانی استان اشاره کرد که با وجود مشکلات عدیده، همواره در جهت پیشبرد اهداف هیئت و اعتلای ورزش قایقرانی در استان زحمت کشیدهاند. این تلاشها ارزشمند است، اما بدون فراهم شدن زیرساختهای مناسب، به نتیجه ملموس و پایدار نخواهد رسید.
نکته بسیار مهم این است که ۲۰ تا ۲۵ درصد از اعضای تیم ملی قایقرانی جمهوری اسلامی ایران، چه در بخش مربیگری و چه در بین ورزشکاران، از کرمانشاه هستند. این سهم بزرگ نشاندهنده استعدادهای بالقوه و توانمندی ورزشکاران این استان است که اغلب بدون امکانات اولیه و تنها با اراده قوی، توانستهاند برای کشور افتخارآفرینی کنند. اگر بستر و امکانات لازم فراهم شود، بیتردید میتوان نسل جدیدی از قهرمانان را تربیت کرد که پرچمدار ایران اسلامی در میادین بینالمللی باشند.
از مسئولین محترم، به ویژه شهرداری کرمانشاه، خواسته میشود هر چه سریعتر نسبت به احیای دریاچه شهربازی اقدام کنند؛ زیرا این دریاچه میتواند بزرگترین تبلیغ و پشتوانه برای ورزشهای آبی استان باشد. تبلیغات و حمایتهای رسانهای میتواند مؤثر باشد، اما در گام اول باید زیرساخت و امکانات فراهم شود تا به جای تشدید مشکلات، راهحلهای واقعی و عملی ارائه گردد.
فراموش نکنیم که زمانی هیئت قایقرانی کرمانشاه ۱۴ ملیپوش داشت، اما امروز نه تنها خبری از آن تعداد نیست، بلکه نسل بعدی نیز آنطور که باید و شاید پرورش نیافته است. چرا؟ به دلیل نبود زیرساخت و بیتوجهی مفرط. این سؤالها باید پاسخ داده شوند تا این رشته ورزشی دوباره جان بگیرد.
در نهایت، احیای دریاچه شهربازی مهمترین خواسته ورزشکاران، مربیان و فعالان این حوزه است؛ نیازی که فقط ورزشی نیست بلکه بار فرهنگی، اجتماعی و ملی دارد. اگر مسئولین، رسانهها و جامعه اهل قلم کنار هیئت و ورزشکاران بایستند، بار دیگر میتوان کرمانشاه را به جایگاه واقعی خود در ورزش قایقرانی بازگرداند و به نسلهای آینده امید و انگیزه داد.
