مهسا رحمتآبادی | جام ورزش – گاهی ورزش در یک شهر یا روستا با ساختن یک سالن بزرگ و مجهز آغاز نمیشود؛ گاهی از یک مربی شروع میشود که وقتی امکانات کافی در اختیار ندارد، تصمیم میگیرد خودش برای ورزشکارانش امکانات فراهم کند. مرتضی رضایی، مربی و فعال ورزشی کوزران، نزدیک به سالهاست در ورزش پایه و بهویژه فوتسال فعالیت میکند و حاصل این مسیر را ۱۴ قهرمانی در ردههای نونهالان، نوجوانان و جوانان استان و شهرستان کرمانشاه و سه حضور در لیگ مناطق کشور میداند.
او که سابقه مسئولیت سالن ورزشی کوزران را نیز در کارنامه دارد، پس از پایان این مسئولیت، به جای کنار کشیدن از ورزش، یک زمین حدود دو هزار مترمربعی خریداری کرد تا تیمهایش همچنان بتوانند تمرین و مسابقه داشته باشند. حالا همین زمین قرار است در صورت طی شدن مراحل قانونی و دریافت مجوزهای لازم، به یک مجموعه ورزشی چندمنظوره تبدیل شود؛ طرحی که به گفته رضایی موافقت اصولی اداره کل ورزش و جوانان را دریافت کرده و پرونده آن در مرحله پیگیری تغییر کاربری در جهاد کشاورزی قرار دارد.
در گفتوگوی مهسا رحمت آبادی خبرنگار جام ورزش با مرتضی رضایی، از سالهای فعالیت در ورزش پایه، مشکلات کمبود امکانات، قهرمانیهای تیمش و مسیری که برای ساخت یک مجموعه ورزشی در پیش گرفته، گفتیم.
جام ورزش: آقای رضایی، اجازه بدهید گفتوگو را از سابقه فعالیت ورزشیتان شروع کنیم. چند سال است در ورزش کوزران فعالیت میکنید و چه مسیری را پشت سر گذاشتهاید؟
مرتضی رضایی: سالهاست در ورزش پایه فعالیت میکنم و بیشتر تمرکزم روی فوتسال و پرورش بازیکنان نوجوان و جوان بوده است. در این سالها سعی کردم ورزش را در کوزران جدیتر دنبال کنم و به بچههایی که علاقه و استعداد دارند فرصت بدهم. خودم مدارک مربیگری سطح یک ایران، سطح یک و سطح دو آسیا و درجه D فوتبال را دارم و در طول این سالها تلاش کردم از این آموزشها برای رشد بازیکنان استفاده کنم.
جام ورزش: حاصل این سالها فعالیت برای شما چه بوده است؟
رضایی: خوشبختانه نتایج خوبی گرفتیم. تیمهای ما در ردههای نونهالان، نوجوانان و جوانان در مسابقات استان و شهرستان کرمانشاه در مجموع ۱۴ قهرمانی به دست آوردهاند. سه بار هم در لیگ مناطق کشور حضور داشتیم. تعدادی از بازیکنانی که کارشان را از همین مجموعه شروع کردند، بعدها توانستند به تیمهای سطوح بالاتر برسند. برای من همین موضوع ارزش زیادی دارد، چون هدف اصلیام همیشه فقط قهرمانی نبوده، بلکه ساختن بازیکن و کمک به آینده ورزشی بچهها بوده است.
جام ورزش: مدتی هم مسئول سالن ورزشی کوزران بودید. آن دوره چگونه گذشت؟
رضایی: حدود شش سال مسئول سالن ورزشی کوزران بودم. در این مدت تلاش کردم سالن فقط محل تمرین فوتسال نباشد. رشتههایی مثل کاراته، بوکس و والیبال را هم فعال کردیم تا جوانان و نوجوانان منطقه بتوانند از یک فضای ورزشی مناسب استفاده کنند. تلاش من این بود که سالن واقعاً به یک مرکز ورزشی برای مردم منطقه تبدیل شود.
جام ورزش: اما این مسئولیت در نهایت ادامه پیدا نکرد.
رضایی: بله. حدود یک سال درگیر رفتوآمد بین اداره ورزش و بخشداری بودم و در نهایت مسئولیت سالن از من گرفته شد. در آن مدت چند صد امضای مردمی هم برای ادامه فعالیت من جمعآوری شده بود. مردم منطقه درخواست داشتند فعالیت ورزشی ادامه پیدا کند، اما در نهایت این اتفاق نیفتاد.
جام ورزش: بعد از آن چه اتفاقی برای تیمها و ورزشکارانتان افتاد؟
رضایی: مشکل اصلی این بود که دیگر سالن در اختیارمان نبود. تیمها باید تمرین میکردند و مسابقه میدادند، بنابراین مجبور شدیم برای تمرین از سالنهای روانسر و زمینهای ورزشی اطراف کوزران استفاده کنیم. این رفتوآمد برای خانوادهها و خود بچهها سخت بود، اما نمیخواستم فعالیت تیمها متوقف شود.
جام ورزش: همین مشکلات باعث شد خودتان برای ساخت فضای ورزشی اقدام کنید؟
رضایی: دقیقاً. وقتی دیدم سالن نداریم و ادامه فعالیت تیمها با مشکل روبهرو شده، تصمیم گرفتم خودم کاری انجام بدهم. یک زمین حدود دو هزار مترمربعی در نزدیکی کوزران خریداری کردم. هدفم این بود که حداقل یک فضای ورزشی داشته باشیم تا بچهها بتوانند تمرین کنند و مجبور نباشند برای هر جلسه تمرین به شهرهای اطراف بروند.
جام ورزش: زمین فعلی چه وضعیتی دارد و ورزشکاران چطور از آن استفاده میکنند؟
رضایی: فعلاً زمین در شرایط سادهای قرار دارد و بیشتر به عنوان محل تمرین و برگزاری مسابقات مورد استفاده قرار میگیرد، اما استقبال نوجوانان و جوانان منطقه خوب بوده است. برای من همین استقبال نشان میدهد که نیاز به چنین فضایی واقعاً وجود دارد. وقتی بچهها علاقه دارند و استعداد هم دارند، نباید به دلیل نبود امکانات از ورزش فاصله بگیرند.
جام ورزش: در این مسیر افرادی هم به شما کمک کردهاند؟
رضایی: بله و لازم میدانم از آنها تشکر کنم. از آقای داود شوکتی تشکر ویژه دارم که در این مسیر همکاری کردند و زمین، آب، برق و امکانات مورد نیاز را در اختیار ما قرار دادند. همچنین از آقای سید افشار نعیمی به خاطر حمایت شخصی از تیم «گیاهپزشکی نعیمی کوزران» تشکر میکنم. واقعاً اگر حمایت افراد دلسوز نباشد، ادامه کار در ورزش پایه بسیار سخت میشود.
جام ورزش: یکی از موفقیتهای اخیر تیم شما قهرمانی در رده نونهالان استان بوده است. درباره آن مسابقات برایمان بگویید.
رضایی: در سال ۱۴۰۴ تیم ما در رده نونهالان قهرمان استان کرمانشاه شد. این قهرمانی برای بچهها بسیار مهم بود، چون حاصل تلاش و تمرین زیاد آنها بود. با این حال، متأسفانه از سوی مسئولان محلی حتی یک پیام تبریک هم دریافت نکردیم. البته برای من موضوع اصلی پیام تبریک نیست. مسئله مهمتر این است که این بچهها دیده شوند و مسئولان بدانند در این منطقه استعدادهایی وجود دارد که اگر حمایت شوند، میتوانند در آینده افتخارآفرین باشند.
جام ورزش: به نظر میرسد گلایه اصلی شما بیشتر از یک قهرمانی، درباره آینده ورزشکاران است.
رضایی: دقیقاً همین است. یک پیام تبریک شاید چند دقیقه خوشحالکننده باشد، اما چیزی که ورزشکار و مربی نیاز دارد، حمایت و ایجاد امکانات است. نوجوانی که امروز در زمین خاکی تمرین میکند، شاید فردا بتواند در سطح استان، کشور یا حتی بالاتر بازی کند. اما اگر امکانات نداشته باشد، ممکن است خیلی زود از ورزش فاصله بگیرد.
جام ورزش: حالا برای همین زمین چه برنامهای دارید؟
رضایی: هدف من این است که در همین زمین یک سالن ورزشی چندمنظوره احداث کنم. برای این کار موافقت اصولی اداره کل ورزش و جوانان را گرفتهام و پرونده در جهاد کشاورزی در مرحله پیگیری تغییر کاربری قرار دارد. البته در این مسیر بحث کلاس خاک زمین مطرح شده و همین موضوع باعث شده روند اداری زمانبر و دشوار شود.
جام ورزش: یعنی درخواستی برای نادیده گرفتن قانون ندارید؟
رضایی: اصلاً. من نمیخواهم قانون دور زده شود. اگر مانع قانونی وجود دارد، باید به ما شفاف گفته شود. اگر هم از نظر قانونی امکان اجرای طرح وجود دارد، انتظار داریم مسیر آن تسهیل شود. من زمین را خودم تهیه کردهام، سرمایهگذاری را خودم انجام میدهم و برای فعالیت ورزشی هم سابقه و مجوز باشگاه دارم. موافقت اصولی احداث سالن را هم گرفتهام. هدفم مشخص است و آن هم ایجاد یک فضای مناسب ورزشی برای نوجوانان و جوانان کوزران است.
جام ورزش: اگر این طرح به نتیجه برسد، قرار است این مجموعه چه امکاناتی داشته باشد؟
رضایی: هدف ما ساخت یک مجموعه چندمنظوره است تا فقط برای یک رشته مورد استفاده قرار نگیرد. دوست دارم رشتههای مختلف ورزشی بتوانند از این فضا استفاده کنند و نوجوانان و جوانان منطقه در رشته مورد علاقهشان فعالیت داشته باشند. مهم این است که ورزشکار مجبور نباشد برای داشتن حداقل امکانات، همیشه به شهرهای اطراف برود.
جام ورزش: اگر بخواهید خواسته اصلیتان را در یک جمله بیان کنید، چه میگویید؟
رضایی: حرف من ساده است؛ زمین از خودم، سرمایه از خودم، سابقه و مجوز باشگاه هم دارم و موافقت اصولی احداث سالن را هم گرفتهام. فقط میخواهم این امکان فراهم شود که بتوانم برای جوانان کوزران کاری انجام بدهم. نمیخواهم استعدادهای این منطقه به دلیل نبود امکانات از بین بروند.
جام ورزش: و در پایان، آینده ورزش کوزران را چطور میبینید؟
رضایی: من به آینده امیدوارم. چون استعداد داریم و علاقه هم وجود دارد. چیزی که کم داریم امکانات و حمایت است. اگر بتوانیم یک فضای مناسب ایجاد کنیم، مطمئنم بچههای کوزران میتوانند در سطح استان و کشور حرفهای زیادی برای گفتن داشته باشند. من هم تا جایی که بتوانم برای این هدف تلاش میکنم.
روایت مرتضی رضایی، در ظاهر داستان یک مربی و زمینی دو هزار متری است؛ اما در دل آن مسئلهای بزرگتر قرار دارد. ورزش پایه بدون زمین و سالن مناسب نمیتواند به تنهایی مسیر قهرمانی را طی کند. نوجوانانی که امروز روی یک زمین ساده تمرین میکنند، همانهایی هستند که ممکن است چند سال دیگر در تیمهای مطرح استان و کشور بازی کنند. حالا یک زمین شخصی در نزدیکی کوزران، پس از سالها فعالیت ورزشی و ۱۴ قهرمانی، در انتظار عبور از مسیر اداری است؛ مسیری که اگر به نتیجه برسد، میتواند یک زمین خاکی را به خانهای برای ورزش و استعدادیابی جوانان منطقه تبدیل کند.
